Bundan 15-20 sene önce, 13-14 yaşındaki çocukların ellerine silah alıp kendi okullarında arkadaşlarını vurabileceklerini hayal bile edemezdik.
Bu tür haberler bize uzak, sadece Amerika’ya ait olaylar gibi gelirdi.
Peki ne oldu?
Biz neyi kaybettik de bu noktaya geldik?
Çocuklarımız ne zaman bu kadar öfkelendi?
Ne zaman bu kadar yalnızlaştı?
Bu yaşananlar bir anda ortaya çıkmadı.
Hepsi, yıllar içinde biriken ihmallerin ve yanlışların bugün görünür hale gelmesidir.
Eğitimi hayatından çıkaran toplumlar, zamanla çözülmeye mahkûmdur.
Ve şunu yıllardır söylüyorum:
Disiplinin olmadığı yerde eğitim olmaz.
Biz disiplini kaybettiğimiz gün, aslında kültürel mücadeleyi de kaybettik.
Öğretmenin itibarı zedelendi.
Bir zamanlar toplumun en saygın insanı olan öğretmen, bugün sorgulanan, hatta hedef haline getirilen bir konuma itildi.
Ama sorun sadece bu da değil…
Bugün okullarda yaşanan şiddetin en görünmeyen ama en tehlikeli boyutu akran zorbalığıdır.
Bir çocuğun her gün aşağılanması, dışlanması, alay edilmesi…
Onun ruhunda açılan yaralar, bazen fiziksel şiddetten çok daha derindir.
Ve çoğu zaman o çocuk ya içine kapanır…
Ya da bir gün patlar.
Bugün “nasıl bu hale geldi?” dediğimiz birçok olayın arkasında,
yıllarca görmezden gelinen akran zorbalığı vardır.
Diğer yandan; kontrolsüz şekilde çocuklara sunulan şiddet içerikleri, oyunlar ve diziler bu süreci hızlandırmıştır.
Aile yapısındaki değişim de bu tablonun önemli bir parçasıdır.
Çocuklarını hayatlarının merkezine koyan, sınır koymayan, her istediğini yapan aileler…
Ya da tam tersine, ekonomik şartlar nedeniyle çocuklarını telefon ve tabletlerle baş başa bırakan anne babalar…
Her iki durumda da çocuk yalnızdır.
Ve yalnız büyüyen bir çocuktan sağlıklı bir karakter beklemek gerçekçi değildir.
İnternetin kontrolsüz kullanımıyla birlikte çocuklar;
şiddeti, suçu ve sapkın davranışları çok erken yaşta tanır hale geldi.
Bugün ilkokul seviyesine kadar inen madde kullanımı gerçeği, durumun vahametini açıkça göstermektedir.
Tüm bunların yanında, okulların fiziki güvenliği de ciddi bir sorun haline gelmiştir.
Elinde kesici ya da delici aletle okula gelen bir öğrenciyi kim durduracak?
Bu nedenle;
okul önlerinde güvenlik önlemleri artırılmalı,
gerekirse X-ray cihazları kullanılmalı,
ve kolluk kuvvetleri daha görünür hale getirilmelidir.
Ayrıca siber suçlarla mücadele ekipleri, çocukları hedef alan dijital mecralarda çok daha etkin olmalıdır.
Ama şunu unutmayalım…
Sorunu sadece güvenlik önlemleriyle çözemeyiz.
Bu bir ahlak, eğitim ve değerler meselesidir.
Ahlakını kaybeden toplumlar, geleceklerini de kaybeder.
Eğer bugün çocuklarımızı koruyamazsak,
yarın toplumumuzu koruyamayız.
Ve eğer bugün bu gidişata dur demezsek,
yarın çok geç olabilir.
Meral ⭐